kapı

Uzunca bir yol hikayesi. Her yanı başka bir acıya, gerçekliğe, tarihe de açılan, üzerindeki tozun silemediği ayrılıklara, hayatlara, geçmişin aslında içimizde yaşayan gün olduğu, bugün de olduğunun aynası “Kapı”.

Kapı; kapanmayan anılar, bakmazsak yokmuş gibi davranabileceğimiz, gözden ırak gerçekler…  Gitmediğimiz köy/ler, gözlerimizi kaçırdığımız hayatların hikayesi Kapı…

Göçerlerin (zorlananların); gözyaşı, geride bıraktıkları, unutamadıkları, özledikleri de kapı… Kalsalar yuvaları olamayan, gitseler düşlerindeki topraklar… Kapı; zorunlu “koparılış” hikayesi… Gönlü geride, yüzü “ileride” olanların öyküsü… Kapı; biraz araf, biraz keşif, biraz da yüzleşme…

Öncelikle, özürle başlamalıyım; 2019 yapımı olmasına rağmen, henüz çok yeni izlediğim, dahası nasıl kaçırdığımı da bilmediğim “Kapı” için. Başrollerini Kadir İnanır, Vahide Perçin’in paylaştığı; Menderes Samancılar ve Erdal Beşikçioğulları’nın da konuk oyuncu oldukları, uzun zamandır izlediğim, en iyi yerli film…

Uzun süre etkisinde kalacağınız, yönetmeni Nihat Durak’ın diğer çalışmalarını da merak edeceğiniz; ‘usta işi’ filmlerden. 1 saat 15 dakikalık sürenin nasıl aktığını anlamak da zor… Yola dair olması, sürekli değişen mekanlar, coğrafyalar hep biraz daha sürse; bitmese ister bulur iken, hikayedeki bazı karakterin de hikayesini meraka düşüyorsunuz…

BİR TELEFON…

Acı acı çalmıyor veya uzun uzun ama bölüyor hayatları, belki de güç bela susturduğunuz yürekleri… Küllendi sandığınız cılk yaralarını kanatıyorSüryani Ailenin…

Mikail, eşiŞemsa ve torunlar Nardin’le yollara düşüyorlar… 25 sene önce koparıldıkları topraklara… Kurumayan gözyaşlarına, soğumayan özlemlerine doğru…

Hem çok şey söylemek hem de büyüsünü de kaçırmak istemiyorum filmin. Gerçi, izleyince yeniden ve en kısa sürede tekrar görmek isteyeceğiniz, nadir filmlerden de… Mutlaka her seyirde, yeni bir ayrıntıya kapılacağınız, “bunun hikâyesi neydi acaba” diyeceğiniz, karaktere denk gelip…

Kapı; kimi zaman açılacak hikâyenin karakterlerine, kimi zaman da acınızın, gözyaşlarınızın üzerine kapanacak… Kapı; alıp başını gidenlerin, gözü arkada kalanların, ‘yurtsuzlaş(tırıl)an’ hepimizin de öyküsü…

Yüzleşmesi, gizemi, ağızda/yürekte bırakacağı ağır tadıyla; sizi bekliyor Küçük bir ip ucu; mendili bol tutun…  Hani filme olmasa bile, gözünüze anılır, hasret kaçar… Ya da kim için, iç çektiğinizi unutursunuz…

Bir Cevap Yazın