ÜÇ MAYMUN

 Ne ara bu kadar görmez olduk? Sağır olduk, duymaz olduk? Bir adım ötemizde insanlar vurulurken, öldürülürken, hapsedilirken, işkence edilirken, tacize, tecavüze uğrarken biz ne ara bu kadar kötülüğe susar olduk?

Çünkü zamanla hepimiz değiştik, geçmişi çok çabuk unuttuk. Güçlü olanın güçsüzü ezmesi, kişinin kendi gücü arttıkça hoşuna gider oldu. Erkekler toplumda her zaman ki söz sahiplikleriyle kadınları ezmeye, öldürmeye, yok saymaya devam ettiler. Ezildiklerini söyleyen bir iktidar başa geldi “ezildik güçsüzdük” dediler ama yıllar geçtikçe onlarda gücünü fark etti ve önüne kim geldiyse onu yok etmek için var gücüyle saldırdı.

Aslında en kötüsü insanın yanı başındaki insanların çaresizliğine göz yummasıydı. Eğer yanı başındaki bir insan haksızlığa uğruyorsa bu senin de canını acıtmalıydı güzel kardeşim! Sen de onun mücadelesi için ona destek olmalıydın. Ama merak etme sana dokunmayan o yılan sayende bin yıldır yaşıyor. Bilemezdin o görmezden geldiğin yılanın gün gelip seni de sokacağını. Nitekim tarih bize her daim bunu kanıtladı. Günümüzde de bunun örnekleri görülmektedir.


İnsan çevresindekileri görmezden gelmeye başladığında çocukluğunu hatırlamalı. Sokakta oyun oynarken yaşadığı özgürlük aklına gelmeli. Yukarı mahalleden gelen tanımadığı bir çocukla hemen tanışıp onu da oyuna dâhil ettikleri günler, sorgulamadan yargılamadan oyun oynayışları gelmeli aklına. Hatırladınız mı?

 Bize büyükler öğretti ayrıyı gayrıyı, insan ayırmayı, sadece kendin gibi olanla yaşamayı sadece ona saygı duymayı. Biz küçükken sen, ben, o, öteki yoktu. Bizler küçüktük, bizim gibi olan herkes küçüktü. Anneler ve babalarda büyüktü. Tek ayrım buydu. Biz yanımızdaki arkadaşımız bize bakarken elimizdeki yiyeceği bölüşmeden yiyemezdik. Ne çabuk unuttuk kolasına yapılan halı saha maçlarında yenilen takım yenen takıma kola almaya gittiğinde marketçi amcanın “yenilenlere benden olsun çocuklar” dediğini, ayrım yapmadan herkesi sevindirdiğini?  Büyüdükçe hoyratlaştı kalbimiz. Kapandı gözlerimiz. Herkese, her şeye karşı susar olduk. Vicdanımızın sesini unuttuk belki de, bencil olduk.

Günümüzde tüm bu ayrımın ve gücün etkileri daha sert görüyoruz. Büyüdükçe kötüleşip,  kalbimizin sesini duymuyoruz. Hepimiz biraz daha kalbimizin sesine kulak vermeliyiz ve dinlemeyiz. Çünkü yapılan her haksızlığı bize de yapılmış gibi hissedersek işte o zaman insan olabiliriz.

 

Ha gayret! Gün gelecek barış her yere gelecek, aydınlık yarınlar bizlerin olacak. Umutla ve inançla sağlıcakla kalın.          

Etiketler:
PAYLAŞ : Facebook'ta paylaş Twitter'da paylaş Pinterest'te paylaş Linkedin'de paylaş Tumblr'da paylaş

Bültenİmİze abone olun

KAYDOL