´´AŞIĞIM´´ DİYEMEYECEK KADAR KORKAK ´´PİŞMANIM´´ DİYECEK KADAR YÜZSÜZ

“Kalbimin içinden bir şey söküldüğünü hissediyorum” dedi kadın sanki hayatında ilk defa acı çekmiş gibi. Bu yaşına kadar hiç ölüm görmemiş, birini kaybetmemiş, elindeki her şeyin avuçlarından kayıp gittiğini görmemiş gibi. Ağlamaklıydı bir de her seferinde aslında daha güçlenerek ayakta kaldığının farkında kalmadan.

“İstediğim gibi istediğim kişilerle istediğim her şeyi yapıyorum” dedi adam bu zamana kadar kendini kandırdığının farkında olmadan. Ya da farkında olup yastığa kafasını her koyduğunda düşüncelere dalıp, etrafındaki herkese mutlu gözükürken… Yüzündeki kocaman, muhteşem gülümsemesinin sahteliğini bile fark etmedi çünkü inanmıştı kendisi de yıllardır aynı rolleri oynamaya.

“Çok aşığım ama sorun yok” dedi kadın her gördüğü insanda aynı kişinin benzer gülüşünü aramıyor gibi. Sanki tamamen aklından atmaya hazır gibi hiç söylemeden, söyleyemeden yoluna devam etmeye çalıştığını bilerek. Devam edemediğini, gelenlerin gidenlerden asla farklı olmadığını, geleceklerin de farklı olmayacağını kendine anlatmaya çalışırken daha çok anlamasına rağmen her yeni insanda aynı yanılgıya düşmeye devam etti.

“İyi ki dönmüşüm yolun sonundan” dedi adam şarkının sözlerini kendince değiştirerek. “İyi ki dönmüşüm yolun başından” diye söyleyemedi şarkıyı yaralarının farkında olarak. Duygusuz, ilgisiz, anlamsız tavırlarının altında yatan şeyleri tek bir kelimeyle nasıl ortaya koyduğunu bilmeden, yanındakine sarılmaya devam ederek.

“Dedi”lerle dolu dünyaların içinde kendimizi asla bulamadan, karşımızdakinin kim olduğunu bilmeden sadece istediklerimizi onlarda bulmaya çalışarak yaşıyoruz. Yaralarını saklamaya çalışanların ne kadar korkak olduklarını, cesur görüntüsünün altında her şeyden korkan ama tek başına çözmeye alışmış olan bedenlerde yaşadıklarını, yalanlarının, kendince gizlerinin peşinden giderken karşılarındakinin canını ne kadar yaktıkları söyleyemeden geçip gidiyoruz. Bir an hayatımıza girip çıkanlar, ömür boyu kalmasını istediklerimiz ama hep uzak olanlar…

Kendimizle baş başayız. İlişkilerimizde de iki kişi değil, tek kişiyiz. Kendimizi, çoğu zaman da bizi bizden iyi anlayabilenlerin gözlerindeki acıyı görmeden yolumuza devam ediyoruz. Bir taraf “Sana aşığım” diyemeyecek kadar korkak, bir taraf “Pişmanım” diyebilecek kadar yüzsüz.

Korkaklıklarımız, sevgisizliğimiz, yalancılığımız, yüzsüzlüğümüzde boğuluyoruz. Farkında olarak ya da olmadan…

Etiketler:
PAYLAŞ : Facebook'ta paylaş Twitter'da paylaş Pinterest'te paylaş Linkedin'de paylaş Tumblr'da paylaş

Bültenİmİze abone olun

KAYDOL